Skeli Dowbusza

Z czasiw, mabut, pałeolitu
W pidniżżi jichnim – dywnyj grot,
U ńomu prach neanderlita
I żertw joho bezwynna krow.
Tut wołchw staryj paływ bahattja,
U skeljach cych joho dusza,
Szczo w somnodymnomu sum’jatti
Szcze j dosi tworyt czudesa.
Try skeli tryzubom do neba,
A neba kupoł, nacze mid,
Szczob sut żyttja piznaty – treba
Wwibraty w sebe skel cych mic!

Szcze swiżi skriz slidy opryszkiw,
Skarbnyci jichni bez zasuw,
W nych duch, szczo maje drewnij wyszkił, –
Żywyj! – Win nawit ne zasnuw.
Tut zapach myrty i ładanu,
Chorały dywni, hołosy...
Idut i jdut czenci z Jordanu
Na kłycz Nowitńoji Rusy.
Try skeli tryzubom jedynym
W jedyne nebo – suszczyj raj –
Żertownym połum’jam rodynnym
Wony oswjaczujut nasz kraj!