Bałada pro oberih

Jak piszow na wijnu bezimennyj sołdat,
To u ńoho w oczach – ne widwaha, a strach...
Dała mama jomu rodynnyj oberih, szczob wernuwsja, w boju ne polih,
Konyk hłynjanyj na motuzoczku wysyt – serce wojina chaj zachystyt.

Prolitajut roky kljatoji wijny,
De dlja sotni mohyła, tam odnomu ordeny...
Wże zahynuły druzi, ridna chata wże sama,
A jomu j podrjapyny nemaje...
Konyk hłynjanyj na motuzoczku wysyt – zachyszczaje i boronyt.

Jak sołdata witaw sławetnyj henerał
I na hrudy jomu win ordena czipljaw,
Win po-drużńomu tak heroja obijnjaw,
Micno wdaryw u hrudy mołodczynu,
Ta nichto ne pomityw jak oberih upaw...
Bataljon powertaw na Batkiwszczynu.

Znow chołodna wesna, abrykosy mali...
Bo łeżyt oberih nasz des u Bawarskij zemli...
Oj-oj, konyk hłynjanyj łeżyt, oj-oj,
Win kołys Ukrajinu zachystyt!
Nasz oberih ne propade, jakszczo chtos kołys joho znajde...