Łjubow i serce moje

Ce te, wid czoho nemożływo zachystytys,
Słuchaj...

My z wamy raneni striłamy amuriw,
My je sturbowani, jakszczo nikoły ne zabudemo,
My, jak Ikary, wysoko złetiły
I wtraczene kochannja nam złamało kryła.

My je sołdaty armiji ljubowi,
Czystoji, szljachetnoji, wid jakoji bahato bolju,
Moje serce rozirwane na szmatky,
Jake rozumije żyttja trywaje i treba dali jty.

Ce nasza achillesowa p’jata,
Ce te, szczo ne znykaje bez slidu,
Nechaj ce załyszytsja nezrozumiłym,
Nechaj Batko nam powerne syły.

Ja czasto sam sobi zadaju pytannja
Czy pereżywaw ja koły-nebud po-sprawżńomu kochannja?
Czy może wsi moji ziznannja – samoperekonannja
I wse, szczo treba, ce czekannja?

Ne tu jedynu i nezminnu, jaka stworena dlja mene,
Jaka bude szczasływa, koły ja budu bilja neji,
Jaka ne bude dorikaty, a pryjmajuczy ljubyty,
Z jakoju prożywem żyttja i dosjahnemo mriji.

O, de ty połowynka zahubłena u czasi?
Nawiszczo meni chtos, jakszczo dlja mene stworenyj janhoł
I ja wirju, ja radiju, mynułe zhadaju,
Te, szczo kazaw ja ranisze, zaraz usmiszku wykłykaje.

I ja wsich zakłykaju zupynytys, pomirkuwaty,
Zrozumity, szczo ważływe, a szczo prosto prymara,
Boże, szczo je ljubow, a szczo prosto prymara?

Ce te, wid czoho nemożływo zachystytys,
Szczo prychode neprochanym w nasze żyttja,
Mabut, my prosto stworeni, szczob kochaty,
Mabut, my prosto stworeni, szczob ljubyty.