Metropolija

Ce ne misto kasztaniw i ne misto kwitiw,
Ce je mehapolis, ce je mehasiti.
Ce dwi krajiny po dwa bereha Dnipra,
Tut je rożewi mriji i je ljudska bida.

Pidzemnymy tuneljamy ob’jiżdżaty dorożni zatory,
Słuchaty nowu istoriju, jak ljudej kydajut zakony,
Hołosuwaty na trasi, szczob dojichaty do żytła,
Pidtrymaty sylnoho, widczuwszy – brechnja.

Tut hrajut wse: wid komediji do dramy.
Tut zustrinesz wsich: wid swjatych do narkomaniw.
Tut bahato nacij, ałe odyn skażenyj rytm.
Zapljuszczat oczi ljudy – waljuta nikoły ne spyt.

Bilja starych budynkiw zrostajut chmaroczosy do neba,
Potribni nowi ideji, mynułoho bilsze ne treba.
Tut narodywsja tałant, tut wirjat w rozp’jattja Chrysta,
Ałe zołoto cinujut bilsze, wono cinnisze Tworcja.

Pryspiw:
My chołodni, mow witer,
My jdemo bez rozdumu i dumok.
Ce znajut nawit dity,
W metropoliji ne ljubljat pomyłok. (wes kupłet – 2)

Ja huljaw wułycjamy coho mista chołodu,
I chołod ce ne wid snihu, ałe wid hołodu.
Łjudy coho mehapolisa zabuły pro Boże switło,
W jichnich sercjach banknoty, i za nych jichni mołytwy.

Ty czuw w bahatoch pisnjach pro systemu coho Wawyłona.
Ty baczyw wystawu, de aktory hrały ci roli.
Ja ne baczu potreby powtorjuwaty ce znowu,
Razom iz wamy ja choczu tworyty nowu istoriju.

Tak, ja wirju, szczo w kożnoho iz nas je pokłykannja,
Ja wirju, szczo my ne powynni załyszatysja tinjamy.
Czujesz, ja znaju, dlja czoho żyty na zemli,
Ja znaju, dlja czoho prokydatys i dali jty.

Ja wirju, szczo kożen iz nas pokłykanyj ljubyty,
Adże nemaje na switi ljudyny, jaka b zmohła bez coho żyty.
Ałe poky, na żal, wse zowsim inaksze,
Łjudy ne ljubljat ljudej, ljudy ljubljat hroszi i baksy.

Pryspiw (2)