Wtomłeni oczi, zmuczeni duszi

Pryspiw:
Stomłeni oczi, zmuczeni duszi,
Tiło wtomyłos wid neljudskych strażdań.
Je szcze nadija, szczo budem dużi,
Nemaje wiry, os czomu, os czomu... (wes kupłet – 2)

Stomłeni oczi, zmuczeni duszi,
Tiło wtomyłos wid neljudskych strażdań.
Je szcze nadija, szczo budem dużi,
Nemaje wiry, os czomu żal!

Łiky dratujut, likarni rujnujut,
Wse załyszajte, wse tak, jak je.
Za szczo pokarannja nesty ja muszu?
Dumka pro ce, os szczo pecze.

Riże na szmattja, bil napownjaje,
Pekło ta j hodi, szczo tut kazat.
Baczyty batkiwske hore,
Maty, batko – dowedetsja dohljadat.

Pryspiw

Ne hroszi, ne swit, ne nauka, ne liky,
Ne zdatni zminyty stanu moho,
Je relihija, a treba wira,
A chto ż prywede mene do Joho?

Ni, postrywajte, wiru ja maju!
W comu zwertanni wira wse-taky je,
Hospod Isus, pro dopomohu błahaju,
Zbereży dlja sebe serce moje!

Daj syły kolinam, daj meni mowy,
Szczob prosławljaty wiczno Tebe.
Dusza moja do tebe łyne.
Jak dobre, szczo w mene wira je!

Pryspiw

Cja pisnja pryswjaczujetsja wsim inwalidam i ljudjam prykutym do liżka. Pam’jatajte, u was je kraszcze majbutnje, jake u was nikomu ne widibraty.