Dwa transatłantyczni sonety

Słuchaj mene, słuchaj mene kriz son!..
(Sim czasowych pojasiw – jak Weneryn pojas.)
W synim switannim wikni nadymaje portjeru muson,
I żaljuzi płankamy brjażczat raz po raz.
Pachne morem, i witrom, i troszky psom.
Perewerneszsja wwi sni – i litak promynaje poljus.
W tmi haraża, uw awti, nanesenyj namy pisok
Z pljażu nicznoho u czerwni – puskaje ozymu proris.
Jak prostyradło, bhajetsja w składky Zemlja.
Spyt na nij chłopczyk – ważke zołote dżmelja,
Zhustkom brynjuczoho soncja zawmerły na szczokach wiji.
Snjatsja jomu słowa iz dałekych met,
Dotyky u słowach, jak w zakrytych komirkach med, –
A poza tym win znaczeń ne rozumije...

Wranisznij hin po zawułku – nemow po kańjonnomu dni
(Trasa za rohom hrimka – nacze meblju sunut opostiń).
O, pryhadaj na bihu: zachłynajuczys od wohniw,
Nam pidstupała pid horła niczna doroha na Boston!..
Bude zyma. Bude ne znaju szczo. Sniw
Hułom sołodkym naskrizno nytymut kosti...
I dobiżysz do kincja ne zapownenych mnoju dniw,
I zrozumijesz, szczo czas – usoho łysz powtorenyj prostir.
W pam’jati switło łycja – jak w szkljanim jajci.
Rik wyhorjaje, pidpałenyj z dwoch kinciw
Czystym, jak spyrt, newhasymym wohnem spitkannja.
I temnomownu knyżczynu powoli chłopczyk horta:
Wilhist wpowzaje pid szkiru, i niżnu hortań
Wirszi woruszat – ciłunkamy i kowtkamy.