Wynohradnja kultury

Te, szczo w nas namahajutsja wbyty,
Staje dołeju j naszym odwicznym szljachom:
Sohodni tobi wony zw’jazujut ruky,
A zawtra ty jimy zmywajesz z noża krow.
Chto twij tworec, szczo nawczyw wyżywaty?
De twoja łohika, jaku ty tak chwałysz?
Zaboronjajuczyj poczaw dozwoljaty,
J na wułycjach mista zapanuwaw chaos.
I w temni czasy je możływist torknutys
Do tepłoho switła, jakszczo w ńoho wirysz,
Czas wże nastaw kajdan cych pozbutys,
Swit ne prokynetsja i ty ne zustrinesz...
...Cej swit łysze dlja obranych,
Dlja tych, chto rozumije pojednannja jednosti i czystoty,
A toj, chto wytraczaje wse żyttja na perehony za kosztownosti,
Toj i załyszytsja ni z czym i u pitmi...
Nasze żyttja – kultury kalistraż:
Szczob widtworyty akt mystectwa,
Żertwoprynoszennja widdasz –
Prolljesz swjate tworinnju w serce...
I pislja smerti znow zab’jetsja,
W żyttjewych barwach zadychnetsja,
Twij wicznyj skarb – duszi czastynka,
I wsomu switu ohołytsja skryńka...
Czym pyszen wynohradnyj sad,
Tym joho chmel bahatszym stane,
Symfonija chowaje meżi temnych grat,
A prochołoda nam u żyły zahljadaje.