Son

Neboschył połonyły chmary,
Zbuduwały powitrjani mosty.
Nerealnu zemlju prymary
Za meżeju pobaczysz ty.
Posmichnys, poky ne zdołajesz
Poczuttja marni, rozdumy sumni.
Wse zabud, koły zasynajesz.
Zajwi spohady prożeny.
Pam’jataj: dusza twoja w połoni,
Rozum kanuw w temrjawu nicznu.
Zbereży tepło w swojich dołonjach,
Szczo zrujnuje władu kryżanu.
Powełytelka zorepadu
Rozpłeła kosy-promeni wnoczi.
Jij do ranku trymaty władu,
Szczob zdijsnyłys diwoczi sny.
Witerec tycho zaspiwaje
Kołyskowu uljubłenu swoju.
Mołodyj misjac zustriczaje
Twoju duszu teper nowu.

Ożywut starodawni zamky –
Nezabutńoji sławy wartowi.
Rozdywys ti stari ułamky:
Pryrosły wony do zemli.
Robyt czas dosyt toczni kroky,
Wikowyj postup ważko zupynyt.
Son – chwyłyna, żyttja – piwroku.
Spokij sprawżnij – łysze na myt.

Ty poczuty kazkowi dzwony
Najawu namahajeszsja darma.
Jich ne czuty z tych pir, widkoły
Chtos spuhnuw czary ta dywa.
Woronych konej w kolisnycju
Nawesni zaprjahatyme zorja.
Może son twij kołys zdijsnytsja,
Strach widkynuwszy za morja.