Kompot

Raz, dwa, try – perewirka mikrofonu,
Czy dosyt dobre, łunaje zwuk u domi comu?
Jakszczo ni, – robit hucznisze, sydit tychsze,
Słuchajte uważnisze, rozumijte bilsze!

Ej, Saszko, dodaj nyzkych czastot, ja widkryju swij rot,
I dlja wsich z ńoho polljetsja słowesnyj kompot.
Frukty i jahody – ce słowa i temy,
Woda w jakij wony pławajut, ce muzyka szczo jich ob’jednuje.
Nastrij załeżyt wid toho skilky cukru dodaty:
Pidsołodyty trahediju, czy zipsuwaty swjato.
Rizni zawdannja wymahajut, riznoho wykonannja,
U comu kulinarno-żyttjewomu zmahanni.

Toj chto w kuchni szaryt, toj ciljuszczi kompoty waryt,
Chworych wylikowuje, sprahłych prawdy wtamowuje,
W czempionati hurmaniw, jomu podjaka i wyznannja,
Sława, ławry peremożcja, wid fanatiw kochannja.
Toj chto swidomo do procesu pidchodyt, eksperymenty robyt,
Ta razom z tym proporciji i recepturu zberihaje,
Toj ne perejmajetsja, bo prekrasno znaje,
Szczo sprawżni mytci, to wtraczajut, to peremahajut.

A ti chto ne majut powahy do kultury j tradycij,
Dumajut, szczo zrobljat wse z perszoho razu, bez repetycij,
Czużi frukty kradut, nemyti jahody berut,
Nawit zamist cukru sprawżńoho – cukrozaminnyk dajut.
Wykorystowujut wtorynnu wodu, z jakoji wże szczos robyły,
Pyty pomoji taki, ne maje nichto ni bażannja ni syły.
Robljat wse tak-sjak, koso-krywo aby żywo,
Potim dywujutsja, szczo ljudy zamist jich kompotu p’jut pywo!