Djakuju

Djakuju tobi
Za to, szo ty zawżdy zi mnoju.
I nawit tak, jak ja chotiw,
I ne bez boju, ałe j bez nepotribnych sliw.

Djakuju tobi
Za to, szo ty zawżdy zi mnoju.
I ja żywu ne tak, jak wsi,
Jak za stinoju, ałe z ljubow’ju na duszi.

Djakuju tobi
Za to, szo ty zawżdy zi mnoju.
I, może, j ja – twoje dytja,
Ałe z toboju ja switu dam nowe żyttja!