Transliteracja
Menu
Większa czcionka | Mniejsza czcionka
Posijała ljudjam lita swoji, liteczka żytom,
Prybrała płanetu, posłała steżkam sporyszu.
Nawczyła ditej, jak na switi po sowisti żyty,
Zitchnuła połehko – i tycho piszła za meżu.
– Kudy ż ce wy, mamo?! – społochano kynułys dity.
– Kudy ż wy, babusju? – onuky biżat do worit.
– Ta ja ż nedałeczko... de sonce ljahaje spoczyty.
Pora meni, dity... A wy wże bez mene rostit.
– Ta jak że bez was my?... Ta szczo wy namysłyły, mamo?
– A chto nas, babusju, u son powede po kazkach?
– A ja wam łyszaju wsi rajduhy iz żurawljamy,
I sribło na trawach, i zołoto na kołoskach.
– Ne treba nam rajduh, ne treba nam sribła i złata,
Aby tilky wy nas czekały zawżdy kraj worit.
Ta my ż pererobym usju waszu wicznu robotu, –
Łyszajtes, matusju. Nawiky łyszajtes. Ne jdit!
Wona posmichnułas, krasywa i sywa, jak dolja,
Zmachnuła rukoju – złetiły u wys rusznyky.
"Łyszajtes szczasływi", – i stała zamysłenym połem
Na ciłu płanetu, na wsi pokolinnja j wiky.
