Hoholja

Tilky Boh rozsypaw zori,
A na chutir wpała nicz.
Chytryj czort kudys ponis
Sribnyj Misjac u dołonjach.

Dwoje druziw u tu poru
Obijnjawszys jszły w szynok.
J zupynyłys na dorozi
Posowituwatys szczob!

– Kume, trjascja joho matir,
Szczos ne wydno ni czorta!
Des ne baczu de ta steżka,
Szczo u szynok zawerta.

– Nameło bahato snihu,
Nihde wypyt j zakusyt.
Może zajdem do Sołochy?
On u szybci szczos horyt!

A Sołocha – wraża baba,
Z czortom wodyt marmeład!
Pryhoszcza horiłkoj z sałom,
J wertychwostyt pysznyj zad.

Koły: Szast! Bubuch! Ahowa!
Chtos u dweri kałata.
I huka: – Ehej! Sołocha!
W czorta w chwist piszła dusza.

A Sołocha, ne zljakawszys,
Czortu każe: – Łiz w miszok!
A sama merszczij do dweri
Podywytys chto ż pryjszow.

Welikołjepnaja Sołocha, dobryj weczir, dobryj czas!
Z mojim kumom, Opanasom, na Rizdwo pryjszły do was!
Staw ljub’jaznaja Sołocha samohona j swiżyny,
Bo na dwori zawirjucha, szczo j ne dijdesz do korczmy!

Hosti pyły ta huljały, były czorta po horbu!
Tancjuwały i spiwały, j ciłuwałys do wpadu...
A kinec cijeji pisni meni włom uże spiwat,
Tym, chto chocze znaty dali, treba Hoholja czytat.

Hoholja... a podat sjuda Hoholja...
Hoholja...