Kriz wohoń

Ja w oczi dywljus twoji sumni,
W nych ne peczal, ne hniw –
Znewira w te, szczo ljubow moja żywa.
Ty, ty obereżnym buty chtiw,
Bojawsja poczuttiw,
Meni ż znesyła buło jich prychowat.
Chaj nebesa ce czujut znow,
Ja dowedu, szczo może ljubow.

Pryspiw:
Ja zdołaju hostri terny i wohoń,
Szczob buty tam, de win, torkatys ust joho.
Ja zdołaju, szczo b tam dali ne buło,
Naperekir, nazło wsim sumniwam joho,
Jtymu bez nadiji nawit kriz wohoń.

Ni, ja ne zljakajus hroz i zływ,
Ni pohoworiw złych,
Ani noczej bezkrajich muk i samoty.
Wse pereterplju, łysze pokłycz,
Chocz raz pokłycz, kołys –
Ja ne zreczus mety but zawżdy tam, de ty.
Chaj nebesa poczujut znow,
Ja dowedu, szczo może ljubow.

Pryspiw (2)