Koły zasnuły syni hory

Nicz nad Karpatamy temno-kryłatymy
Szowkamy tycho zlita.
Serce zaljubłene, w mrijach zahubłene,
Żde czohos, kłycze j pyta:

Pryspiw:
Czomu, koły zasnuły syni hory,
Jakos ne do snu meni?
Czomu, koły na nebi sribni zori,
Mriju w tyszyni nicznij?
A miż synich hir w sjajwi sribnych zir
Brodyt ljubow moja.
Tomu, koły zasnuły syni hory,
Ne zasnem ni ty, ni ja.

Niczka kinczajetsja, zirka chowajetsja,
Budytsja szełest w haju.
Tilky zaljubłenym, w mrijach zahubłenym,
Marytsja słowo "ljublju".

Pryspiw