Pokłyk

Kljucz – w meni, wsi ljudy – dweri
W swit, czekajut de na mene.
Chtos mene pokłykaw w temiń,
Ja idu na pokłyk pewno.

Dzwonyk dzeńkaje nad wuchom,
Wyszcze – zori kryżani
Ja u kożni dweri stukaw,
Ałe wsi wony pusti.

Pryspiw:
Ja idu na pokłyk pewno!

Wdeń, wnoczi ja widkrywaju
Wsi zamky, ta marno te.
Nacze je kljuczi wid raju,
Szkoda, raj ne znaju de.

Skrehit, bil. Na temnim rozi
Czornyj chtos projszow kriz mene,
Dzwonyk dzeńknuw na porozi,
Dweri hrjuknuły u temiń.

Pryspiw