Prokljata

Czorni kryła zemlju nakryły,
Na deń chołodnyj wpała rosa.
Czomu ż dolja moja nemyła,
Czom żorstoka j chołodna krasa?
Obriżu kosy. Wpadu na rosy,
I podaruju tiło wohnju.
Sonce harjacze, czom ty ne płaczesz?
Czom ne rjatujesz swoju donju?

Pryspiw:
Kam’jani płyty kymos rozbyti,
Wohoń harjaczyj żertwu pryjnjaw.
Szczezło bahattja, znykło prokljattja,
Czorne kaminnja chtos pozbyraw.

Misjacju, brate, dosyt wże spaty,
Wyjdy na nebo j zori zbery.
Ne budu spaty, budu spiwaty.
Budu czekaty nicznoji pory.
Popił mij czornyj zemlju zasijaw,
Wyrosły z ńoho dity mali,
Witer ditej cych po switu rozwijaw,
Dosi błukajut wony po zemli.

Pryspiw

A jak sonce na zemlju sjade,
Nad horamy misjac zijde,
Dity moji na zemlju wpadut
I prokljattja zhadajut moje.
Ne widkrywajte zapljuszczeni oczi,
Ne widkrywajte oczi swoji,
Szczoby prokljattja, szczo pohoriło,
Ne narodyłosja znow na zemli.

Pryspiw