Prostir

Mij towarysz do mene prychodyt wnoczi,
Win mene ne budyt, bo maje kljuczi.
Win na kuchni sidaje, a ja sobi splju.
Win tam wirszi składaje,
A ja jich ne ljublju.
Ta, buwaje, szczos raptom nasnytsja durne,
I wstajesz, szczob zdijsnyty newidkładne turne.
I do liżka zworotnju dołajuczy put,
Ja spytaju w towarysza: "A jak tebe zwut?"

I win zawżdy nazywaje im’ja,
Szczo nikoły ne czuw wid towarysza ja.
Ce im’ja kostrubate, szczo nikoły ne czuw,
Ja ne możu zhadaty,
Bo odrazu zabuw.
I ja znowu ljahaju, i snytsja meni,
Szczo my wdwoch idemo na dałeki wohni.
I towarysz ne baczyt obłyczczja moho,
Bo dywljus ja na wseswit oczyma joho.

Pryspiw:
Prostir, – nawkoło prostir,
A porożneczi nema.
W hosti, do sebe w hosti
Nas kłycze biła zyma.

Wse pid snihom zamowkło, tilky riczka ryda.
Szczos burmocze na brodi skażena woda.
Nicz hartuje swij morok i zirkamy brynyt,
A na berezi tomu
Bahattja horyt.
Tak horyt, aż tancjuje, wyswitljuje lis.
My jdemo do riky kriz hustyj werboliz.
I towarysz mij wchodyt spokijno w potik,
A mene, zamist ńoho, smertnyj chołod obpik.

Pryspiw

Prokydajus ja rankom, i na kuchnju idu.
Tam zajmusja snidankom,
Jakszczo jiżu znajdu.
Tilky sjadu do stołu, –
Tełefon dzełenczyt, –
Bude chtos, bezhołowyj,
Mene rozumu wczyt.
Ja wedu z nym rozmowu,
Sam sebe jiduczy,
I wse dywljus nawkoło, –
Chto tut buw unoczi?
Raptom – zyrk na pidłohu, – tam łeżyt bilja nih
Biłyj arkusz paperu, czystyj-czystyj, jak snih...

Pryspiw