Ełektryczka

Moja ełektryczka weze mene z domu do domu.
Dywljus za wikno, na osinni pejzażi sumni.
Ce wolja, cej prostir – wony ne potribni nikomu.
A, może, ce prosto wid wtomy zdajetsja meni.

Susida mij pljaszku distaw, win rozkazuje z smakom,
Jak win wojuwaw z moskałem za swobodu Czeczni.
Win majże wse bresze, ałe naływaj, hajdamako, –
Ty, chocz i dałekyj, a wse ż taky rodycz meni.
Pomiż mistom i sełom – rudyj weczir za wiknom.
I tomu otut, w wahoni, łycja ljudej czerwoni.

Pryspiw:
Wid tjurmy i do tjurmy
Mczat po rejkach dwi jurby.
I nikomu ne wdajetsja
Wyjty tam, de zamanetsja.

Krasune moja, nasza zustricz – jak postrił w dorozi.
Jakby ne wahon, ne oci parałelni szljachy,
My wyjszły b z toboju i wpały w otim werbołozi,
A zwerchu Hospod widpuskaw by wsi naszi hrichy.
Pomiż mistom i sełom – rudyj weczir za wiknom.
I tomu otut, w wahoni, łycja u ljudej czerwoni.

Pryspiw

Nas hubyt ne krywda, ne zrada, a bolisna zwyczka
Robyty pokirno wse te, szczo obrydło wże wkraj.
Wid domu do domu bezdomnych weze ełektryczka, –
Wid pekła do pekła łetyt, promynajuczy raj.
Pomiż mistom i sełom – rudyj weczir za wiknom.
I tomu otut, w wahon, łycja u ljudej czerwoni.

Pryspiw