Ukrajino, prokydajsja!

Skilky marnych sliw my czujemo szczodnja?
Krajina u nas jedyna! Ukrajina dlja nas odna.
Z tełe-radio efiriw lljetsja odna łysze brechnja
Wid tych, w koho czesti dawno wże nema.
A chocza b chtos iz nych zhadaw by istoriju,
Skilky newynnych ljudej buło zakatowano!
Zakrywały roty, jak tilky mohły,
Ałe Wkrajinskyj duch, ne peremohły.

Pryspiw:
Ukrajino, prokydajsja!
I kajdaniw pozbawsja!
Ukrajino, prokydajsja!
I kajdaniw pozbawsja!

Usi, szczo posiły wysoko-wpływowi posady,
Pereżywajut za misce, jake nazywajut wsi zadom.
Stjahnuty z ljudej usi możływi hroszi,
Z rukamy w krowi kryczaty, jaki wony choroszi!
Ta koły ż zrozumijut wony, szczo ne wystaczyt sył
Swidomym ljudjam ne pidnimatysja z kolin.
U żyłach prokynetsja krow kozackoho rodu,
Wilnoho, wikamy ne skorenoho narodu.

Pryspiw

Ja ne choczu buty czużym piszakom,
Ne prahnu nosyty metałewych okow.
Ne bażaju hołowu pid hnitom skłonyty,
Ja mriju żyttju szczasływomu radity.
W krajini, jaku budujut ljudy,
A ne bydło-pokydky snujut usjudy.
I ja ne odyn prahnu takoji mety,
A szczo treba tobi?! Ce skaży meni ty!

Pryspiw