Prokyńsja sohodni

Prokynetsja wranci małeńka dytyna
I spytaje tebe, szczo take Ukrajina.
A ty widpowisy, szczo buła taka krajina,
Ałe czerez twoju bajdużist peretworyłasja w rujinu.
Szczo ljudy ne pam’jatały ridnoji mowy,
Błukały u chaszczach, znajuczy dorohu.
Smijałysja zi swoho, poważajuczy czuże,
I sebe prynyżuwały, zarady hroszej.
A czy możływo take? – spytaje małecza,
U oczi hljanuwszy, obnjawszy za płeczi...
I tilky todi uswidomysz prowynu,
Szczo ne zmih podaruwaty własnij dytyni
Krajinu i dim, de wyrostyły tebe,
De ty bihaw małeńkym, szukajuczy sebe,
A wona teper samotnja, czuża czy izhoj,
I prowyna łeżatyme wse odno za toboju...

Czytatymesz kazku, jakszczo wona iszcze bude,
Pro dawnich herojiw, jaki buły usjudy,
Jaki swoho ne widdawały, borołys za ńoho,
Ne czekały, szczo chtos podaruje jim dolju.
Pro prekrasni zemli, jaki isnuwały nasprawdi,
I mista nepowtorni, jaki stojały na warti.
Ałe spytajut tebe: Czomu ty wse wtratyw?!
Czy ty w janyczara wyriszyw pohratys?
Czy 2012-ho może zljakawsja?
I powiddawaw use, ałe tak i ne wrjatuwawsja?
Todi prosytymesz probaczennja w usich, komu ty zradyw,
Za te, szczo ne wstojaw, za te, szczo ty wtratyw.
Jak można powernuty sebe na cju Zemlju,
Nazwatys ljudynoju, koły nawkoło tak temno,
Zhadaty swoju mowu i chto ty je nasprawdi,
I powernutys do ridnych skromno czy w sławi...