Persze kochannja

Zapływło tumanamy,
Zatemniło mrjakoju,
Zamełos-zawijałos
Dribnotoju wsjakoju.

I zdałos: nawiky wże
Z moho sercja wyhnane.
A wono nema, nema –
J znow u dumci wyhljane.

Z tepłymy dołońkamy,
Z jamoczkamy junymy
Widizwetsja zhadkoju,
Jak bandura strunamy.

U prostomu sytczyku
Miż osyk zamajetsja,
Szczob ja mih zadumatsja,
Szczob ja mih pokajatsja.

Szczob u szczyrist wiryłos,
Szczob pro szczyrist mrijałos,
Szczob tijeju szczyristju
Wse na switi mirjałos.

...Zapływło tumanamy...
Ta z duszi ne wyhnane,
Bo wono nema, nema –
Znowu wizme j wyhljane...