Wse, szczo ne skazano ranisze

Zamknenu liniju – kontur łehkyj
Tak, niby jasnist płekajem,
Mabut, swidomi doznannja ruky
Projde nad wwihnutym krajem.

Zljażut dałeko, mow swiczi na dni,
Zibrani chwyljamy zori –
Szczyroji prawdy odwiczni wohni
W perszim nezajmanim twori.

Toż do dżereł zahorodżena put:
Jak by nadiju ne wbyty!
Łehko powiryt, szczo tam joho żdut,
Nawit znewirenyj mytar.