Szokoładne swynjatko

Dobroho dnja, ja małeńke zwirjatko,
Predstawljus tocznisze, – ja szokoładne swynjatko.
Mene ljubljat dity i ljubljat diwczata,
Poważajut wsi, chto ljubyt smakuwaty.
I chocz ja sam łysze iz szokoładu,
Prote wseredyni je troszky marmeładu –
Ce moje serce, jakym ja kochaju,
Odnoczasno buduczy warijatom i mańjakom.
Obraz ne poterplju, – załyszatsja bez mene
I jim bude sumno, a ja zawżdy wesełyj.
Usmichnenyj rotyk, zawżdy na pozytywi,
Oczenjatka bihajut, hrajuczys smiływo.
I os ja na sceni, choczu tepła,
Tak bahato tił, a potribnoho nema...
Ohołeni bjusty, trusyky na sceni,
Ta szczo ż wy zboczujete zwirjatko małeńke?!

Pryspiw:
Ja szoko-szoko-szokoładne swynjatko –
Ne porosjatko ja i ne szokoładka.
Take małe, natchnenne, dobre,
Nu prosto dywo jake ż chorosze ja. (wes kupłet – 2)

Ce ne piar i ne rekłamnyj chid,
Ja prosto narodywsja i pojawywsja na swit.
Prybih ja do tatka i skazaw "proszczawaj",
U mene misija rjatuwaty ridnyj kraj.
Ne wytrymuje wże tysku moho pozytywu
Płaneta Zemlja, ne znajuczy spoczynu...
Ce moja zasłuha, dajte "heroja"
Skromnomu takomu ordena ważkoho.
Potim stanu zirkoju, budu rozważatys –
Wyszcze wsich strybaty i kłasno widrywatys...
Temnyj kłub, kolorowi ljudy wsjudy
I diwczatka seksualno ruchajut dupy.
A ja miż nymy, ja takyj odyn,
Sered soteń inszych, sered tysjacz dyw.
U mene szarm jakyj, a smakota bezmeżna,
Pijmaj i łyzny, ja twarynka wperta.

Pryspiw

Hej, chto tam czuje, chodit wsi sjudy,
Razom spiwajem i ruky dohory!
Hej, chto tam czuje, chodit wsi sjudy,
Razom spiwajem i ruky dohory!
Apatija znykaje, rujnujetsja swidomist,
Budujetsja nowa – bez pafosu, be złosti.
Toż słuchajem sjudy, dorosli i maljatka,
Pryjszła nowa era – szokoładnych swynjatok!

Pryspiw