Syny rostut

Tak prosto, tycho i bez bolju
Na lito wereseń upaw,
Joho ljubujusja krasoju
I słuchaju szczo naspiwaw.

Pryspiw:
A łypy żowknut i szumljat:
Roky idut...
A porucz kłeny homonjat:
Syny rostut...

Dywljus i baczu: łyst spadaje –
To ne zasmuczuje mene,
Bo hiłka wże wesny czekaje,
I dolja nas ne obmyne!

Pryspiw

Pomołodije misto w kwitni
I znowu kłeny zacwitut –
Ja posywiju, ta za kwitnem
Syny do neba dorostut.

Pryspiw

I wże syny syniw narodjat,
I znowu lito promajne,
J tenditna hiłka wiru zrodyt –
Niszczo bezslidno ne myne!

Pryspiw