Rozbudy mene...

Rozbudy mene pokłykom u nicz
Szumom doszczu, krykom ptachiw
Zakochaj chocza b na korotku myt
Witrom pomiż dachiw

Ohorne peczal neprożytych dniw
Tuha moja serce hojdne
Biłym ptachom w nicz
Prolitajut dni
Skilky jich szcze myne

Bil ostannich wtrat perelljetsja w sny
Mertwi doszczi z neba wpadut
Rozkydajut w swit czorni smuhy dniw
J znowu zberutsja w put

Rozimknut hromy sywi ruky chmar
Wdaryt w wikno kłekit hrozy
I widczujesz ty na swojich wustach
Tilky tepło slozy

Ja znow ne powirju tobi
Des zahubyłys słowa
Ty dohorajesz w meni
Snom czorno-biłoho dnja

A zemlja łeżała kruhła i dostyhła nenacze ciła nota i moji poczuttja zahostrjuwałysja na kinczykach smerek. O, Boże mij, ja ż sama baczyła, jak płakały kwity wesnoju...
Czomu ż cej doszcz tak nasmijawsja z mene?