Skrypka

Na stini u mene skrypka –
Sirym porochom prypała.
I wona dawno ne hraje,
Bo wsoho łysz dwi struny.
Na stini u mene skrypka,
Ta dawno wona bez diła,
Bo j smyczok powysnuw porjad,
Ne torkajuczys jiji...

A kołys wona spiwała,
A kołys wona dzweniła,
A kołys wona rydała, –
Łysz teper wona mowczyt.
A za wiknamy łunaje
Muzyka jasnoji dnyny,
I taka ż u neji syła –
Nepoborna, jak żyttja!

I dywljusja ja na skrypku –
I tremtyt u mene serce.
I zahraty ja bażaju –
Tilky jak że tut zahrat?
Os wizmu ja odjahnusja
Ta podamsja pomiż ljudy,
Jichnju muzyku poczuju
Ta dzwinkych distanu strun.

A todi pryjdu dodomu
I znimu z stiny skrypczynu,
Postyraju z neji poroch,
Potim struny poczeplju.
Dowho-dowho ładyt budu,
Pidkruczu kołky u neji
I żywyceju namażu
Ja zasmuczenyj smyczok...

I wona, mow neochocze,
Tycho-tycho strepenetsja,
Potim raptom ozowetsja
Na miljony hołosiw...
A todi – zapljuszczu oczi.
A todi – machnu rukoju
I zahraju wam takoji,
Szczo zdywujetes usi!