Sołow’ji

Wezły sołow’jiw naszych naddniprjan
Czerez hory, czerez doły ta j za okean.
W kanadski haji sribnoji zemli,
Oj płakały, oj rydały w klitci sołow’ji.

Moknut jich krylcja, moknut jich sercja
Swij kinczaje szljach tak za ptachom ptach.

Kwity i sady pryżyłysja tam.
Perewezły ljudy mowu czerez okean.
Ne pryżyłys ni, tilky sołow’ji, –
Ne spiwajut, powertajut dodomu wony.

Czy to doszcz, czy snih, czy łychyj buran.
Na Wkrajinu wony łynut czerez okean.
Stohnut sołow’ji, płaczut sołow’ji, –
Ne domczyt jich bujnyj witer u ridni kraji.