U osinnju niczku

U osinnju niczku witer swyszcze połem,
Sumno i trywożno bujnyj lis szumyt...
Pid wysokym dubom na zemli chołodnij
Ranenyj u hrudy partyzan łeżyt.

Krow harjacza z rany strumkom wytikaje
I nichto ne baczyt, tilky smert straszna...
Ranenyj u hrudy pomoczi błahaje,
I nichto ne czuje, tilky nicz odna.

Ne znajesz ty, batku, i ty, stara maty,
Jak ta rana w serci tjażeńko bołyt...
Ne znajesz, sestryczko, de twij brat wmyraje,
Bo najtjażczyj woroh ne daw jomu żyt.

Nichto z was ne pryjde baczytys wostannje,
To chotjaj, kochana, ty pryjdy sama,
Może, twoji slozy krow harjaczu spynjat,
Szczob wona tak skoro z sercja ne stekła.

Daj naj podywljusja w twoji jasni oczi,
Może, łehsze bude u syrij zemli!
Prytuły ty ruku do tjażkoji rany,
Może, łehsze stane pomyrat meni!

Proszczawajte, wsi ridni, ne tużit za mnoju!
Hrud moju ranyła kulja hostraja.
Proszczawaj, diczyno, ne czekaj na mene.
Ja wże ne powernus, ty teper odna.

Prawoju rukoju ranu zatuljaje,
Łiwoju rukoju krisa prytuływ:
"Proszczawaj, mij druże, ja tebe łyszaju.
Jak ridnoho brata ja tebe ljubyw".

W smertnych sudorhach win rozpljuszczyw oczi,
Smert nad hołowoju wże jomu stojit.
"Proszczaj, batku j neńko, ja wże umyraju,
Ne budete znaty, de wasz syn łeżyt".

Des dałeko w lisi sowa zakryczała,
Ranenyj w harjaczci pomoczi błahaw...
Szcze szczos chtiw skazaty – smert usta skrywyła:
Tak w osinnju niczku partyzan wmyraw.