U lisi, u temnomu

U lisi, u temnomu sered pachuczych traw
Łeżyt kozak ranenyj, łeżyt, nenacze wpaw.

I rany zawywajut joho wirni druzi,
I krow jomu hamujut, a win – nenacze w sni.

W nedilju duże rano, jak poczało switat,
Biżyt jakas diwczyna, do nas wona biżyt.

Prybihła do myłoho, poczała howoryt:
"Oj myłyj mij, myłeńkyj, a szczo ż tebe bołyt?"

Bołyt mene serdeńko ta prawaja ruka,
Szczo kulja poranyła, kulja bilszowyka.

Myła moja diwczyno, ja wże proszczajusja,
Bo bilsze ja wże ne budu z tobow striczatysja.

Idy, idy dodomu, na mene ne czekaj.
Idy, idy dodomu ta inszoho szukaj.

Diwczyna, jak poczuła, poczała płakaty:
"Meni uże dodomu nema czoho ity".

Wse łehsze, łehsze, łehsze w kozaka serce b’je...
Wże skoro deń mynaje i niczka nastaje.

"Wy, wirni moji druzi, pyszit do rodyny,
Nechaj wona pryjide mene pochowaty".

Aż pryjszła stara maty nad synom rydaje,
A staryj, sywyj batko – za synom wmyraje.