Zhadaj że, mamcju, toj że weczir

Zhadaj że, mamcju, toj że weczir, zhadaj że, mamcju, toj że czas.
Kołys huljaw ja iz chłopcjamy, teper ja jidu na Donbas.

Zamknu ja chatu na zamoczok, a sam pidu ja do diwczat,
Proszczajte, ljubiji diwczata, bo ja wże jidu u Donbas.

Oj czuty, czuty, hude pojizd, oj czuty, czuty, wże hude.
Oj znaju, znaju ja toj pojizd, mene w Donbas win zaweze.

A serce b’jetsja bez upynu, rozłuka riże bez noża,
Komu wona łysze potribna, komu potribne te żyttja?

Prysnyłosja meni, moja mamcju, prysnyłos meni unoczi,
Szczo ja na wilnij Ukrajini, a ne w donbaskij storoni.

Roblju ja w szachti pid zemłeju, wse po kolina u wodi,
Jak nadi mnoju obwałytsja, todi ne żyty wże meni.

Howorjat ljudy, szczo zminywsja i szczo na łyczku ja zmarniw.
Łyczko zmarniło, ja zminywsja, bo ja w donbaskij storoni.