Bude nam z toboju szczo zhadaty

Bude nam z toboju szczo zhadaty
Pislja dowhych zwabłenych noczej:
Wywczyw ja dałekyj zwuk harmaty –
I trywożnyj błysk twojich oczej.

Twoji oczi – kwity temno-syni
Na uzbiczczi radisnych dorih,
Czy zustrinemos z toboju znowu
Na swojich dorohach bojowych?

Budut strilny rozrywatys hłucho,
Zadryżyt wid wybuchiw zemlja,
Wyjdesz ty w tu storonu – posłuchaj,
De w bahrjanych połum’jach polja.

I poczujesz hriznu bornju woli,
Obilljetsja krow’ju biłyj szljach,
Budut chłopci jty suworoczoli
W siruwatych, nacze nicz, rjadach.

I projdut wony bezmeżnym krajem
Kriz rujiny sił, derew i traw,
I, napewno, ty toho zhadajesz,
Chto ljubow i mużnist pojednaw,

Po Wkrajini sumno witer wije,
Hne dodołu tonkyj werboliz...
My do was ne wernemos nikoły –
Szkoda waszych dożydań i sliz.