Diwczyno, hołubko

Diwczyno, hołubko, prysjad bilja mene,
Chaj tebe pryhornu szcze raz,
Nechaj pociłuju, obnjawszy wostannje,
Bo, może, zapłaczesz po nas?

Bo wże widchodżu ja na Wołyń z druzjamy,
Wsich nas tudy kłycze nakaz,
Szczob w UPA borotys za wolju Wkrajiny,
Do zbroji tam kłyczut wsich nas.

Na hori – mohyła, tryzub wwes – w praporach,
A chrest berezowyj – w kwitkach,
Try ławy powstanciw w tim hrobu herojiw
Prysjahu składajut wsi wraz.

A dzwony w dzwinyci wse hrajut, jak surmy,
Prysjahu powstansku nesut
Wid hir Kawkazu do sribnoho Sjanu.
Ce marszi bojowi na put.

Upała komanda – twerda i riszucza:
"Do zbroji, powstanci, wpered!"
A sonce krywawo ponad horu znjałos,
Sniżok szljachy stełyt na schid.

Wid’jichały druzi, po sełach zatychło,
Wertajut diwczata do chat,
Powstanskuju pisnju łysz witer donosyt:
"Z wesnoju my wernem do was".