My sotnja łemkiwska zawzjata

My sotnja łemkiwska zawzjata,
Szczo w bojach zrodyłas i zrosła.
Hromyła ljachiw w swojich sełach
I czest Batkiwszczyny zberehła.

Chocz temnaja niczka, mow pekło,
Pałajut worożiji kubła.
Chocz burja zi snihom huljaje,
My jdemo rozstrilnoju w bojach.

Tremtyt ljutyj woroh wsi noczi,
A dnjamy obławamy hulja.
Pytaje, de sotnja chriniwciw,
Szczo połky worożi rozbywa.

O, witra ne złowysz ty, kate!
De tini pidperły ti werchy,
Wid hradu zaliznoho łemkiw
Ty zhynesz, szczob bilsze tut ne jty.

Mow wychor, huljaje druh Witer
Po horach, lisach j temnych jarach.
Toroszczyt win zhraji worożi,
W połon zabyraje jich w bojach.

Na liniji Sjanyk i Łukiw –
Znimajutsja w nebo wże dymy,
Zawzjatyj miner nasz Omelko
Minuje worożiji mosty.

Mow burja, huljajut chriniwci,
Pobidno prochodjat Hiczwyci,
Jasełko, Zawadku j Komanczu,
Morochiw j takoż Kołonyci.

I znaje pro nych wże Kożuszne
Tam w woroha harmaty wzjały,
Serednje, Mokre i Kam’jane,
De zhraji worożi prohnały.

Chocz wpało w bojach wże bahato,
Szcze bilsze do boju nas ide,
Do tebe, swjata Ukrajino,
Syniwska ljubow szczoraz wede.