To ne hrim zahrymiw

To ne hrim zahrymiw,
To ne lis zaszumiw,
Ne stolitni duby zatriszczały –
To łychi worohy na nasz kraj dorohyj,
Mow hołodni wowky, nalitały.

I po naszij zemli swoji chwyli brudni
Urahanom tjażkym pokotyły,
I w hodynu ważku dorohu Witczyznu
I w pożarach, i w krowi wtopyły.

Ordy z piwnoczi jdut, wse rujnujut i b’jut,
Zabyrajut ostannje iz chaty.
Na nych zojky straszni i proklony padut:
"Nu, katy, ne wertajtes!"

De ż ti wirniji syny? De podiłys wony?
De ż ti łycari smili, zawzjati?
Czom wony ne stajut jak odyn, czom ne jdut
Ukrajinu z wijny wyzwoljaty?..

Ty, złodjuho, derżys, utikaj, bereżys,
Bo hospodar dodomu wertaje!
A ty, temnaja nicz, propady czym skorisz.
Na Wkrajini chaj sonce zasjaje!