Hej, ne dywujtes, dobriji ljudy

Hej, ne dywujtes, dobriji ljudy,
Szczo na Wkrajini powstało!
Tam za Daszewom pid Sorokoju
Mnożestwo ljachiw propało.

Hej, Perebyjnis prosyt nemnoho,
Simsot kozakiw z soboju, –
Rubaje meczem hołowy z płeczej,
A resztu topyt wodoju.

Oj, pyjte, ljachy, wody-kaljużi,
Wody bołotjaniji;
A szczo pywały na tij Wkrajini
Wyna ta medy sytniji...

Dywujut panky, wrażiji synky,
Szczo ti kozaky wżywajut,
Wżywajut wony szczuku-rybachu,
Szcze j sałamachu z wodoju.

Oj, czy bacz, ljasze, jak pan Chmelnyckyj
Na żowtim pisku pidbywsja?
Od nas kozakiw, od nas junakiw,
Ni odyn ljaszok ne skrywsja.

Oj, czy bacz, ljasze, jak kozak pljasze
Na sywim koni horoju!
Z muszketa hrjane, aż serce wjane,
A ljach od żachu wmyraje.

Oj, czy bacz, ljasze, szczo po Słucz nasze,
Po Kostjanuju mohyłu,
Jak ne schotiły, zabuntuwały,
Ta j wy wterjały Wkrajinu.

Oj, ta zawysły ljaszky, zawysły,
Jak czorna chmara na Wysli;
Ne popustymo ljachiw iz Polszczi,
Poky naszoji żywnosty.

Hej że, kozaky, hej, ta u skoky,
Ta zaberimosja w boky:
Zahnały ljaszkiw het aż za Wysłu,
Ne wernutsja j za try roky...