Proszczawsja striłec iz swojeju ridneju

Proszczawsja striłec iz swojeju ridneju –
Win pojichaw w dałeku dorohu,
Za swij ridnyj kraj, za striłeckyj zwyczaj,
Win polih za swoju peremohu.

A witer kołysze szowkowu trawu,
Dub dodołu sumnyj schyływsja,
Łystja szełestyt, wbytyj kozak łeżyt,
Nad nym konyk joho zażurywsja.

– Oj konju ż, mij konju, ne stij nadi mnoju,
Ja tym czasom połeżu prykrytyj,
Biży, konju mij, skaży mojij ridni,
Szczo ja łeżu u stepu zabytyj.

Nechaj batko, i maty, i sestry, i braty,
Nechaj wony za mnoju ne płaczut.
Ja w stepu łeżu za ideju swoju,
Czornyj kruk nadi mnoju zakrjacze.

I wysypljat ne meni wysoku mohyłu,
I posadjat w hołowach kałynu.
Czornyj kruk krjacze, a diwczyna płacze:
– Proszczawaj, mołodyj kozacze.

Nosz pochowały i dzwony ne hrały,
Joho druzi żalibno spiwały.
Smerekowyj winec szcze j berezowyj chrest,
Dribni slozy joho poływały.