Pomer striłec na wijni

Pomer striłec na wijni,
Zhynuw swojoj smertju na czużyni,
Łeżyt neżywyj, krow joho załljała,
A ostra kulja hrud jomu projszła.

Towaryszi joho jomu spiwajut:
– Wiczna tobi pam’jat, towaryszu nasz,
My by tja wzjały zaraz z soboju,
Ałe skoreńko spiszymo do boju.

My b tja wzjały u borbu zawzjatu,
"Urra, chłopci! Urra!" – i stanuły wraz.
A tam pozadu sanitary idut,
Rany zawywajut, na nary kładut.

A joho batko, szczo szanci kopaw,
Zbyraw pobytych i jich chowaw.
Znajszow strilcja, szczo wże ne żyw,
Tak sja pryhljadaje, a to joho syn.

Staw ridnyj batko, ruky załomyw,
Zboliło serce, szczo mało ne wmliw,
Nazbyraw doszczok, zbyw domowynu,
I słezamy kropyt: "Oj synu mij, synu!"

Iszow dodomu, pomału stupaw,
Siwszy konec stoła, ta j dumky dumaw.
– Oj żinko, żinko, skażu ja tobi:
Twij syn ridneńkyj łeżyt wże w hrobi.

I piszły wsi troje w tuju storonu,
De pochowaw batko ridnu dytynu.
Tam pokljakały, tam sja pomołyły
I chrest derew’janyj na hrib złożyły.

A sestra każe: "Bratczyku mij,
Piszow-s na wijnu na wicznyj spokij.
Z toboju, brate, bilsze ne budu,
Tilky sja proszczaju do wicznoho sudu".