Oj jichały chłopci z naszoho seła

Oj jichały chłopci z naszoho seła –
Ta j kryczały: "Praszczaj, praszczaj, krajina!"

Ta j kryczały: "Praszczaj, praszczaj, krajina!"
A Iwas zapłakaw, sestra Hałyna.

– Ne żal meni toji, toji krajiny,
No żal meni moji sestry Hałyny.

Oj tam staryj batko okopy kopaw,
Win zdałeka baczyw, jak striłec upaw.

Ne wiryw sobi win, swojim oczam,
Pidijszow win błyżcze – ta j syna wpiznaw.

– Oj synu mij, synu, czom ty tut łeżysz?
Oj czy ty ranenyj, czy wbytyj łeżysz?

– A ja ne ranenyj, ja wbytyj łeżu,
Wizmy sztyry doszky zbyj domowynu.

Wzjaw win sztyry doszky zbyw domowynu,
Ta j pochowaw syna w wysznewim sadu.

Pryjszow win dodomu, siw sy kraj stoła (wikna),
Dywytsja w wikonce – biżyt Hałyna.

– Oj batku, bateńku, sumna wistka jde,
Szczo Iwas ranenyj dodomu ide.

– Hałyno, Hałyno, ne wir nikomu,
Pochowaw ja syna w wysznewim sadu.

Na joho mohyli chrest postawyły,
Trawy pochyłyłys, cwity zacwiły.