Oj jichaw striłec, striłec na wijnu

Oj jichaw striłec, striłec na wijnu,
Ne odyn pokynuw swoju diwczynu.

Oj des dałeko harmaty rewut,
Siczowiji strilci do boju idut.

Oj tam staryj batko okopy kopaw,
Win zdałeka baczyw, jak striłec upaw.

Ałe win ne wiryw sam swojim oczam,
Prybłyzywsja błyżcze – a to jeho syn.

– Oj synu, synu, dytyno moja,
Buły b tja ne wbyły, jakby ne wijna!

Narubaw win doszczok, zrobyw domowynu
I szcze raz zapłakaw: "Ridnyj mij, synu!"

Pryjszow win dodomu, złeheńka stupaw,
Siw sy na kraj stołu ta j dumku dumaw.

Pytajetsja żinka: "Szczo se za dumky?
Pewno, syna wbyły des bilszowyky?"

– Oj żinko, żinko, skażu po prawdi,
Szczo syna ubyły w lisi moskali.

Oj piszła sestryczka syne ziłlja rwat,
Brat czekaw: mohyłu bude okwitczat.

– My b tebe wzjały, orłe zawzjatyj,
Ałe ż my idemo kraj zdobuwaty.