Wyjizdżały chłopci z naszoho seła

Wyjizdżały chłopci z naszoho seła, –
Wsi wony kryczały: "Proszczaj, Wkrajina!"

Tilky odyn chłopec stojaw ta j mowczaw,
Biłeńkym płatoczkom slozy wytyraw.

Oj żal meni, chłopci, swoji Wkrajiny,
A iszcze żalisze swoji diwczyny.

Iz schodu na zachid skriz czowny idut,
Ukrajinski chłopci ranenych wezut.

Oj tam staryj batko okopy kopaw,
Win zdałeka baczyw, jak bojec upaw.

Batko ne powiryw i swojim oczam,
Pidijszow błyzeńko – synoczka wpiznaw.

– Czy ty, synku, wbytyj czy ranenyj łeżysz,
Szczo do mene, synku, ta j ne howorysz?

– Ja ż, tatu, ne wbytyj, ja ranenyj łeżu,
Boljat moji rany, skoro ja umru.

Boljat moji rany, skoro ja umru,
Pochowajesz mene w czużomu kraju.

Matinci skaży ż ty, szczo ja polih w boju
Za ridnu Wkrajinu, za zemlju swoju.