Nakryła niczka

Nakryła niczka ta j tycheseńko
Zemłeńku kruhom,
Łysz witer mrjaky żene złeheńka
Nad rozispanym łuhom.
I do ljubowy nakłykaje
Czariwnyczeńko-sołowij,
A misjac sribnyj roztjahaje
Czariwnu prjażu mrij.
Tam pry okopach na dołyni
Stojit porucznyk mołodyj,
Jomu szczochwyli wylitaje
Zitchannjaczko z hrudej:

Pryspiw:
"Spy, diwczyno, spy, kochana,
Zołoti mriji sny,
I pro mene, hłubońko,
Ne zabud, spimny".

A tam u Łwowi muzyky hrajut,
Tanec żwawo jde.
Diwoczi oczi, jak zori sjajut,
Łjubka wsim pered wede.
I usmichajetsja czariwno,
I kłonyt hołowu na hrud,
A sotnyk prosyt, sotnyk mołyt:
"Kochana, ne zabud!"
Sirije ranok, switła hasnut,
Tjażije sonna hołowa,
A sotnyk szepcze szcze do uszka
Proszczalniji słowa.

Udaryw hranat, jak hrim hremuczyj,–
Zemlju rozhornuw,
Zbudyw okopy i lis drimuczyj,
I stawok, szczo wże zasnuw.
Tam pry okopach na dołyni
Łeżyt porucznyk mołodyj,
Jomu poticzkom wypływaje
Czerwona krow z hrudej.
I stychło wse dowkoła,
Stawok zasnuw, zdrimnuwsja lis,
A tilky witer na sosnyni
Zitchannja tyche nis.