Oj u polju żyto hranatamy zryto

Oj u polju żyto hranatamy zryto,
Łeżyt ne wid nyni siczowyk ubytyj.

Joho tiło biłe wid witru zczorniło,
A łyczko rum’jane ziw’jało, zmarniło.

Wże jomu nikoły dzwony ne zadzwonjat –
Wowky-siromanci kosty poroznosjat.

Wże win ne pobaczyt wirnoji rodyny,
Wże win ne pobaczyt wilnoji Wkrajiny.

Bereza ne zronyt łystja na mohyłu,
I dzwin ne zadzwonyt, ne spowistyt myłu.

I krow po dołyni pokryje murawa –
Łysz sława ne zhyne, striłeckaja sława.