Tuman, tuman dołynamy

Tuman, tuman dołynamy,
Tjażko żyty z worohamy,
Hirnjakowy na czużyni,
Ne w dibrowi, w połonyni.

Sonce hrije, witer wije,
Hirnjakowi serce mlije,
Płacze, tużyt za horamy,
Szczo j ne nażywsja z dołynamy.

– Jak ja, brattja, tut skonaju,
Zawezit mja tam, de znaju,
Zawezit mja na Wkrajinu,
De rodywsja, naj tam zhynu.

Wy mja, brattja, pochowajte?
Do myłoji znaty dajte,
Aż prychodyt joho myła,
Dywyt, dywyt – tut mohyła.

I wona ż ce podumaje:
– Chto w mohyli spoczywaje?
Ani m’jaty, ani ruty –
Des tut hirnjak musyt buty.

Oj pomału, pomałenku
Tecze sloza po łyczeńku.
– Wyrwy, myła, jaworynu
Hirnjakowi na spomynu.