Hotuj meni zbroju, pidkuj meni konja

Hotuj meni zbroju, pidkuj meni konja,
Bo ja sercem pochid czuju, diwczynońko moja.

Daj usta rożewi, daj pociłuwaty,
Chaj zahrajut na krisowi worożi harmaty.

Oj pidu ja, pidu, i sam de ne znaju,
A, może, ja i smert znajdu w dałekomu kraju.

Pryjdut towaryszi, meni zaspiwajut,
Pid jaworom w temnim hrobi mene pochowajut.

– Ne płacz, diwczynońko, serdeńko kochane,
Todi ty za mnow zapłaczesz, jak mene ne stane.

Daj my, myła, czowen i woskowu swiczku,
Naj sjadu ja, perepłynu czerez bystru riczku.

Dała myła czowen i woskowu swiczku,
Oj siw kozak, perepłynuw czerez bystru riczku.

Mama my kazała, nakazuwała:
– Ne wir, donju, kozakowy, bo budesz płakała.

Mamy-m ne słuchała, ne zrobyła-m wolju,
Typer-jem sja ostawyła, jak byłyna w polju.

Jak byłyna w polju, witrec powiwaje,
Oj jak tjażko na serdeńku, win toho ne znaje.