Łety, moja dumo, stepamy, łuhamy

Łety, moja dumo, stepamy, łuhamy,
Łety, moja dumo, kudys,
Łety, moja dumo, aż u tu chatynu,
De ja prożywała kołys.

A u tij chatyni żywe stara maty,
Jakszczo szcze żywe, to wkłonys,
Skaży jiji słowo boljucze, jak rana,
Szczo ja wże ne ta, szczo kołys.

Zminywsja mij hołos i stychła rozmowa,
Morszczyny zorały czoło,
Powoli w newoli sywije mij wołos,
A serce ternom porosło.

Dast Boh, szcze powernus do swoji matusi
I złożu podjaku jiji,
Za te, szczo nosyła meni peredaczu,
Jak ja szcze sydiła w tjurmi.

Pryjszła ta chwyłyna, szczo ja powernułas,
Do ridnoji pryjszła sim’ji,
A swoji matusi uże ne zastała –
Wona wże łeżyt u zemli.