Łety, moja dumo, łety, moja pisne

Łety, moja dumo, łety, moja pisne,
Dałeko, dałeko kudys,
Do toji chatyny, de żywe rodyna,
De ja prożywała szłys.

Do toji chatyny, de żywe rodyna,
A jak szcze żywe, to wkłonys,
Skaży jiji słowo boljucze, jak rana,
Szczo ja wże ne ta, szczo kołys.

Wże hasne mij pohljad i tychne rozmowa,
A zmorszky zorały czoło,
Powoli w newoli sywije mij wołos,
A serce ternem porosło.

Skaży jeji słowo, chaj duszu rozradyt,
A serdeńku skaże: "Korys".
Naj marno ne tużyt, naj marno ne płacze,
Bo ja szcze powernus kołys.

A jak powernusja, w nohy pociłuju,
Podjaku ja złożu swoju,
Za te, szczo nosyły meni peredaczu,
U tuju prokljatu tjurmu.