Czy to burja, czy to hrim, szczo rewe chmarolim

Czy to burja, czy to hrim, szczo rewe chmarolim,
Szczo zemlja na sto myl hraje hrimko?
Wid Kubań aż do hir czuty hołos: "Pozir!"
W rjad stawaj, szczob ne buło zapizno!

W rjad stawaj, hotowys, ni na szczo ne dywys –
Czy do pekła pidesz, czy do neba,
Kydaj neńku staru, kydaj ljubku swoju,
Bo nastała wełyka potreba.

Bo nastaw takyj czas, szczo umre kożen z nas
Ne u liżku, a w poli u boju.
W cju hodynu strasznu spom’janesz Witczyznu,
Bo dlja neji tre wmerty z ljubow’ju.

To ne hrim zahrymiw, to ne dzwin zadzweniw,
Ne stolitni duby zatriszczały –
To łychi worohy na nasz kraj dorohyj,
Mow hołodni wowky, nabihały.

Ne kydajut kwitok pid jich kowanyj krok
I winkiw ne splitajut diwczata,
Bo jich batko – to lis, a jich maty – to nicz,
Ukrajina – to jich ridna chata.

Szczo za wijsko ide, szczo za pisnja łyne,
Szczo za prapor na witri łopocze?
To powstanci-orły popid hajem piszły,
To jich pisnja nam serce łoskocze.

Des dałeko ridnja wyhljadaje szczodnja,
I diwczyna czekaje rusjawa,
Jim dorożczyj toj dim, szczo potriben usim, –
Samostijna soborna derżawa.