Kajattja

Moja stina, moji kljuczi.
W duszi peczal, w rukach meczi.
Zemlja moja.
Odyn łysz krok, szczob zachystyt.
I daty wraz spokijno żyt.
Swojim dumkam.
Hrich, win tak żadibno w’jiwsja u krow.
Myt, szczo rozchytuje strach.
Bil, szczo zbyrawsja wid ljuti u twojich oczach
Tam i zastyh.

Moja stina, moja peczal.
Dirjawe dno porodyt żal.
Pustije czas.
Chwyłyny sliz, chwyłyny zła.
Chto wik iszow, zhoriw do tła.
Nichto j ne znaw.
W deń, koły chmary nawysnut tjażki.
Strach des prokradetsja w płot.
Jak że bezbolisno wtratyty wicznist swoju,
Szczob łehsze żyłos.

Ty sam na sam z soboju zustriw emociji wybuch.
Kołesa woli prowernuw.
I wybir swij zrobyw ty pospiszno, może j bezsyło,
Donyzu witer aż poduw.
Wse szkerebert, tysza tamuje sum.
Ty wże sp’janiłyj j nimijesz.
Hrani nema, swit tak nesterpnym staw.
Ty wże nawrjad zweselijesz.
Ta jak że tak, w nesterpni hodyny w mukach hority.
Szukaty wolju w nebesach.
Nesty swij chrest, hordynju swoju w dołyni zhubyty.
Perenesty ce kajattja.
Sijesz w duszi bezlicz żywych trywoh.
Jdesz popry sotni padiń.
Zemlju ty rwesz, wabysz sebe swojim,
Bo ty ne ljudyna, a tiń.