Prekrasna nauka

Onuky moji, onuczky!
Iz wamy, wnuczata-wnuczeńky,
Prochodżu ja znow nauku
Małych oczenjat i ruczeńok...
Dywljusja na was, czudujus,
Swoje chocz by szczos szukaju,
I nacze u wodu tuju ż
Ja znow u żytti stupaju.
Iz wamy, moji onuky,
W dobu swojich skroń zasniżenych
Ja zhaduju znow nauku
Małych ruczenjat i niżeńok!..
Obnjat was tak micno choczu,
Uzjaty usich na ruky,
Bo bilsz za syniw i doczok
My ljubym swojich onukiw.

Wnuky, wnuczeńky moji,
Towarystwo newsydjucze,
Was ne baczyw ja łyszeń dwa dni,
A mow rik mynuw, tak skuczyw!..
Szwydko ż jak wy rostete,
Toż, chocz ja j ne mołodiju,
Szcze j na waszeńkych ditej
Doczekatys je nadija...
Chocz żyttja i ne proste,
Ta na kraszcze ja nadijus
I na prawnukiw szcze też
Doczekatys wstyhnut mriju!

Onuky moji, onuczky,
Moji dorohi krowynoczky,
Smiszni maljuky j maljuczky,
Czetwerti mene czastynoczky...
A może, mene szcze j bilsze
U was, waszych rysach, ruchach...
Bo ż każut, szczo my sylnisze
Powtorjujemos w onukach.
Nu szczo ż, powtorjus chaj znowu,
Ałe wże wsomu nauczenym,
Szczob wy u żytti j ljubowi
Pomensze buły zasmuczeni!
Onuky moji, onuky!
Wam szczastja ja tak bażaju!
A zaraz – chodit na ruky,
Dopoky szcze syłu maju!
Onuky moji, onuky,
Ja Boha za was błahaju!
A zaraz – idit na ruky,
Dopoky szcze syłu maju.