Hrono ljubowi

Ja ketjah kałyny u serci noszu –
Jak hrono swjatoji ljubowi.
Widbyłosja wse, czym ja żyw ta żywu,
U symwoli naszoji woli.
Kałyna ne dast zhubytys w puti,
U prostori ciłoho switu;
Ja kożen swij krok widmirjaju w żytti
Łjubow’ju, kałynowym cwitom.

Pryspiw:
Kałyno-kałyno, ljubow-Ukrajino!
Za tebe ja Bohu moljusja szczodnja.
Schyljajus w pokłoni j staju na kolino:
Daj, Boże, ljubowi... Daj złahody nam!
Daj, Boże!.. Daj, Boże!... Daj Boże!
Łjubowi i złahody nam!

Ote poczuttja u meni nazawżdy...
Ta duszu trywoha projmaje,
Szczo dowho, tak dowho ne zrijut płody
Kałyny u ridnomu kraju...
Czerwona kałyna – nemow znameno
U krapljach swjaszczennoji krowi:
O skilky za ńoho w borni poljahło
Nawik prysjahnuwszy w ljubowi.

Pryspiw